بحث وحدت حوزه و دانشگاه از اندیشه‏های بزرگ امام خمینی و بسیاری از مصلحان و متفکران جامعه ما بوده وهست ولی در آغاز باید تعریف صحیحی از آن نموده سپس به بررسی امکان یا عدم امکان آن پرداخت.

 وحدت حوزه و دانشگاه نه به معنای ادغام فیزیکی است و نه ادغام محتوایی. چه این که هم اکنون نیز حوزه و دانشگاه در بسیاری ازرشته‏ها با یکدیگر تشابه و هم گونی دارند مانند رشته‏های:الهیات، ادبیات، حقوق، فقه، تفسیر و... بلکه محور این وحدت اتحادی استراتژیکی برای نیل به آرمان‏های انقلاب و اعتلای کشور و فرهنگ جامعه است. جامعه ما و بلکه تمامی جوامع اسلامی بارها طعم تلخ جدایی این دو طیف از یکدیگر را چشیده‏اند. زمانی هجوم و سیطره غربزدگی جایی برای طرح اندیشه‏های حوزه و تقارب افکار باقی نگذاشته بود. در نقطه مقابل برخی حوزویان نیز دانشگاهیان رابه هیچ می‏انگاشتند و راه خویش را در تضاد با آن می‏دیدند. در حقیقت جدایی آرمانی این دو از یکدیگر بهترین راه نفوذ برای بیگانگان و ایادی آنه است.

 این وحدتی است که امام، حوزویان و دانشگاهیان را به آن فرا می‏خواندند. ولی اینکه آنان از نظر رشته‏ها متحد شوند و یا... نه امری عملی است و نه مفید. بنابراین آنان که می‏گویند این وحدت ممکن نیست اگر وحدت قسم اول را می‏گویند سخت در اشتباهند؛ ولی اگر مراد آنها قسم دوم است ما نیز برآن مهر تاییدمی‏زنیم. وحدت حوزه و دانشگاه در کلام امام؛ یعنی وحدت آرمانی و همنوایی برای ساختن کشور و اعتلای فرهنگ وتمدن و رشد آن از جنبه‏های گوناگون